Fryzjerstwo w XVIII wieku w Europie
**Fryzjerstwo w XVIII wieku w Europie**
XVIII wiek to okres wielkich przemian na Starym Kontynencie,
które objęły nie tylko sferę polityczną czy społeczną,
ale również modę i styl życia.
Fryzjerstwo zyskało w tym czasie bezprecedensowe znaczenie,
przeistaczając się ze zwykłego rzemiosła w pełnoprawną sztukę,
determinującą status, prestiż i przynależność do elity.
**Rozkwit fryzjerstwa i potęga peruk**
W ówczesnym życiu towarzyskim stylizowanie włosów stało się nieodzownym elementem kreowania wizerunku.
Wysokiej klasy klienci, tacy jak damy dworu, arystokracja,
a nawet mnisi, regularnie korzystali z usług mistrzów grzebienia.
* Peruki stanowiły jeden z najważniejszych i najbardziej pożądanych elementów mody tamtych czasów.
* Nosili je zarówno mężczyźni, jak i kobiety,
a ich wielkość i forma świadczyły o zamożności właściciela.
* Tworzący je rzemieślnicy, zwani perukarzami, zdobili swoje dzieła kunsztownymi wstążkami, kwiatami, a nierzadko biżuterią, nadając im całkowicie unikalny charakter.
**Wpływ dam dworskich i królewski puf**
Damy dworu wyznaczały ówczesne trendy, pilnie naśladując wyrafinowaną modę francuską. Fryzjerzy musieli nieustannie śledzić nowinki, by sprostać wymaganiom swoich wpływowych klientek.
Prawdziwą rewolucją i historycznym fenomenem okazał się pouf "puf", znany też jako "toczek"
(z francuskiego "gruba poduszka").
Była to wysoka, solidnie pudrowana fryzura, obficie dekorowana najróżniejszymi ozdobami, która święciła triumfy w latach 70. i 80. XVIII wieku.
Moda ta eksplodowała po tym, jak królowa Maria Antonina zaprezentowała ją podczas koronacji Ludwika XVI w czerwcu 1775 roku.
Od tego momentu puf opanował całą Europę, na stałe wpisując się w kroniki mody.
Co ciekawe, echa tej ekstrawaganckiej, pełnej objętości formy powróciły częściowo w latach 60. XX wieku w postaci wysoko upinanych koków.
**Styl dworzan i specyfika zakonów**
Mężczyźni z wyższych sfer dbali o perfekcyjnie ułożone, długie włosy lub eleganckie peruki, co wymagało od cyrulików niezwykłej precyzji i wyczucia detalu.
Zupełnie innego podejścia wymagała praca z duchownymi.
Wiele zakonów narzucało surowe zasady dotyczące wyglądu, w tym obowiązek noszenia tonsury – wygolonego na czubku głowy okręgu, otoczonego pasmem włosów,
co doskonale widać na historycznych obrazach,
jak choćby na freskach Fra Angelico ukazujących św. Dominika.
Mistrzowie brzytwy musieli w tym przypadku rygorystycznie i bezbłędnie przestrzegać kanonów zakonnych.
**Fryzjerski kunszt uwieczniony w sztuce i porcelanie**
Z punktu widzenia miłośników antyków, najciekawszym aspektem jest to,
jak fryzury tamtej epoki zostały udokumentowane dla potomnych. Ówczesne trendy znalazły wspaniałe odzwierciedlenie w rzemiośle artystycznym.
* Porcelanowe figurki, niezwykle popularne na arystokratycznych dworach,
ukazywały w detalach modne, misterne upięcia pań i służyły nierzadko jako trójwymiarowy wzornik stylów.
* Popiersia i dzieła malarskie takich mistrzów jak Antoine Watteau czy Jean-Antoine Houdon uwieczniały modeli w ich perfekcyjnie ufryzowanych perukach.
Fryzury w sztuce nie były wyłącznie dekoracją – stanowiły wizualny certyfikat pozycji społecznej i kulturowej portretowanej osoby.
**Warsztat XVIII-wiecznego artysty**
Do wykreowania na głowie prawdziwego dzieła niezbędne były specjalistyczne narzędzia. Rzemieślnicy tamtego okresu wykorzystywali grzebienie, nożyce oraz całą paletę wosków, pudrów i olejków.
W miarę upływu czasu techniki ewoluowały,
a wprowadzane innowacje pozwalały na konstruowanie coraz odważniejszych form.Salony fryzjerskie stały się ważnym miejscem spotkań towarzyskich i dyskusji,
a sami fryzjerzy awansowali do rangi artystów kształtujących europejskie gusta.
Fryzjerstwo w XVIII-wiecznej Europie wykraczało daleko poza ramy zwykłego zawodu – stało się manifestem estetyki swoich czasów.
Choć współczesne narzędzia i techniki uległy zmianie, dawna pasja do kreowania piękna wciąż budzi podziw, gdy spoglądamy na zachowane z tamtych lat artefakty.
Zawsze, gdy patrzę na te misternie ułożone, pudrowane fryzury uwiecznione na naszych porcelanowych figurkach, zastanawiam się, ile cierpliwości musiały mieć ówczesne damy.
Wyobraźcie sobie spanie niemal na siedząco,
by tylko nie zniszczyć gigantycznego "pufa" przed wielkim balem!
Dziś na szczęście możemy podziwiać to historyczne piękno w znacznie wygodniejszej formie, stawiając w salonie elegancką rokokową tancerkę,
której fryzura pozostaje idealna bez względu na wilgotność powietrza czy upływ czasu.

CZY WIESZ, ŻE...?
Słynne wysokie „pufy” z XVIII wieku były tak ogromne i skomplikowane w przygotowaniu (często utrwalane tłuszczem zwierzęcym i obsypywane mąką pszenną jako pudrem), że damy nosiły je bez rozczesywania nawet przez kilka tygodni!
Aby chronić te kosztowne i misterne dzieła sztuki przed nocnymi „nieproszonymi gośćmi”, takimi jak myszy (które wabił zapach mąki i tłuszczu), kobiety spały w specjalnych siatkach z metalowej siateczki, a w ciągu dnia używały długich, ozdobnych szpili z kości słoniowej do… drapania się po głowie bez naruszania konstrukcji.
Ta niesamowita ekstrawagancja przetrwała do dziś właśnie dzięki tak pięknym, miniaturowym figurkom z porcelany, które do dziś zachwycają precyzją odtworzenia dawnych trendów!
Komentarze (0)
Przejdź do strony głównej Wróć do kategorii Aktualności










