Horodnica (Gorodnica).
Fabryka porcelany we wsi Gorodnica (Horodnitsa) na Wołyniu została założona w 1799 roku przez księcia Józefa Czartoryskiego.
Manufaktura zyskała sławę dzięki produkcji fajansu w stylu angielskim.
W 1813 roku, po śmierci ostatniego przedstawiciela tej gałęzi rodu Czartoryskich,
majątek przeszedł na własność książąt Lubomirskich.
W 1856 roku majątek nabył Wacław Rulikowski.
Nowy właściciel, po zwiedzeniu najważniejszych europejskich fabryk fajansu i porcelany,
postanowił rozbudować manufakturę w Horodnicy.
W 1877 roku pracowało tu 350 osób.
Rulikowski podjął się inwestycji ponad swoje możliwości finansowe i ostatecznie musiał sprzedać fabrykę w 1878 roku.
Dwa lata później zakład spłonął.
W 1882 roku fabrykę wydzierżawiono firmie AF Sussmann.
Produkcja została wznowiona, ale firma nie odzyskała dawnej świetności.
W 1887 roku w Gorodnicy działała kolejna fabryka AF Sussmann.
Po rewolucji październikowej w 1917 roku fabryka została znacjonalizowana.
W procesie industrializacji wprowadzono znaczące zmiany w procesie produkcji.
Podczas II wojny światowej fabryka została częściowo zniszczona.
Po odbudowie zakład ściśle współpracował z Leningradzkim Instytutem Porcelany i Fajansu.
Dzięki tej współpracy wprowadzono wiele innowacji technologicznych.
Fabryka produkowała tu głównie porcelanową zastawę stołową i drobne figurki porcelanowe.
W czasach radzieckich była jednym z głównych producentów porcelany w ZSRR,
a jej największa fabryka znajdowała się w Gorodnicy.
Po uzyskaniu przez Ukrainę niepodległości firma została przekształcona w przedsiębiorstwo pracownicze.
Przystąpienie Ukrainy do Światowej Organizacji Handlu (WTO) w 2008 roku spowodowało napływ tańszej porcelany z zagranicy.
Produkcja została wstrzymana w 2008 roku,
a dwa lata później wszczęto postępowanie upadłościowe, które zakończyło się w 2012 roku.